Jong geleerd, oud gedaan

TEKST: TOM SCHRUIJER

 Zoals velen onder ons werd ook ik al op jonge leeftijd gefascineerd door de aantrekkingskracht van het water, en uiteraard wat zich daaronder afspeelde.

Dagenlang kon ik op de camping naast mijn opa aan de waterkant zitten kijken hoe hij aan het vissen was. Hij wist vaak ook dat vanaf het moment dat ik aan kwam rennen, hij geen vis meer zou vangen. Ongeduldig als ik was besloot ik zijn spullen over te nemen en het zelf te gaan proberen, helaas kreeg ik het voor elkaar om alles finaal te verpesten. Ook de nodige spullen moesten vaak uit het water gevist worden! Hierover vertelde mijn moeder onlangs nog lachend over, dat opa hier niet altijd even blij mee was. Maar ach, wat heb ik hier als kind van genoten!

Toen ik voor het eerst op jonge leeftijd een schubkarper wist te vangen was ik helemaal om. Ik herinner het mij nog goed, een haak gewapend met een broodkorst werd in het water geworpen. Het duurde niet lang voordat er een donkere schim onder de broodkorst verscheen en de broodkorst in één hap opslobberde. De lijn verdween in een razend tempo onder water en voor ik het wist gierde mijn slip het uit. De vis was zo sterk dat mijn moeder mij en de hengel moest vastgrijpen, anders zou ik met hengel en al in het water beland zijn.

BETOVERENDE SPIEGELKARPERS

Jaren later begon het avontuur pas echt in het mooie Mokum. Zodra ik maar iets van tijd over had was ik te vinden aan één van het vele water wat zich in mijn buurt bevonden. Al snel kwam ik erachter dat ik hier met een compleet andere manier van vissen te maken had. Kilometers aan water en vissen die zich nauwelijks lieten zien, laat staan vangen! Er ging dan ook veel tijd zitten in het observeren en aanvoeren van stekken.

Het duurde niet lang voordat ik betoverd werd door de unieke patronen van spiegelkarpers en de charme die de oude valkerswaard spiegels uitstraalden. Schubkarpers, zo robuust en strijdlustig. Er ging dan ook een hele nieuwe wereld voor mij open.

In de loop der jaren heb ik het bestand zien veranderen. De oude iconische karpers maakte langzaam plaats voor de ‘nieuwe generatie’ vissen. Zo werden er vaker spiegelkarper projecten gehouden om het bestand op peil te houden. Deze vissen waren van buitenlandse komaf en hebben een korte en hoge bouw. Totaal anders dan de Hollandse vissen die ik gewend was om te vangen. Mede door voedingsrijk water die Amsterdam biedt en de potentie van de vissen zelf, wisten sommige van deze project vissen in een korte periode flink in gewicht toe te nemen. Door de linkerflank van de vis te fotograferen en door te sturen met het gewicht en de vangstlocatie naar initiatiefnemer Joris Weitjens, kwam er steeds meer inzicht over de groei van de vissen. Ook was er veel verbazing over de grote afstanden die sommige van deze vissen hebben afgelegd. Ode aan Joris!

HET KARPER VIRUS

Iets meer dan drie jaar geleden leerde ik mijn vriendin Priscilla kennen. Van de vissen zelf moest zij toen nog niets hebben, ze vond ze maar eng en slijmerig. Wel was ze een groot fan van het buitenleven, de natuur, het water en gepassioneerd met fotografie bezig. Het vissen begon voor haar tijdens een roadtrip door Slovenië/Kroatië. Waar ik het voor elkaar kreeg om ’wat’ visgerei mee te mogen nemen, uiteindelijk was de hele auto hiermee afgeladen! In Slovenië wist ze haar eerste karper te vangen. Ze was hierover zo enthousiast dat zij het karper virus te pakken kreeg.

Teruggekeerd in Amsterdam ging ze ook vaker mee naar de waterkant en stap voor stap leerde ik haar de fijne kneepjes van het vissen en wat er verder allemaal bij komt kijken. Samen hebben wij inmiddels al heel wat fraaie exemplaren mogen vangen.